Dla rodziców

Dzień Otwartej Szkoły – 16 marca 2016 r.

 

PRELEKCJA DLA RODZICÓW KLAS I – VI

„Kultura i szacunek budują pozytywny wizerunek, czyli…

nauka dobrych manier inwestycją w przyszłość dzieci”

- AKCJA EDUKACYJNA „ABC DOBRYCH MANIER”

 

Grzeczność, okazywanie szacunku, uprzejmość na co dzień… Dobre maniery opierają się

na życzliwości i trosce o innych. Sprawiają, że otaczające cię osoby częściej się uśmiechają,

a świat nabiera różowych barw. Warto więc zadbać o to, by Nasze dzieci znały zasady savoir-vivre’u. Lecz czy my – dorośli, pamiętamy o podstawowych zasadach dobrych manier, takich jak: uśmiech, uprzejmość, życzliwość, punktualność, dyskrecja, lojalność i grzeczność? Stosujemy je na co dzień? Czy może tylko czasami? Warto się zastanowić i indywidualnie odpowiedzieć sobie na to pytanie, ponieważ jeśli marzymy o tym, by nasze dzieci były grzeczne, lubiane i odnosiły sukcesy, musimy pamiętać o dobrych manierach w każdej, nawet najbardziej błahej sytuacji i również naszym pociechom przypominać o ich stosowaniu przy każdej okazji.

Od początku marca w naszej szkole trwa akcja edukacyjna „ABC Dobrych Manier”, mająca na celu podniesienie poziomu kultury osobistej w społeczności szkolnej oraz naukę odpowiedniego zachowania w różnych sytuacjach. Zapraszamy Rodziców, aby pomogli dzieciom w poznawaniu i stosowaniu ogólnie przyjętych zasad bon tonu.

Sposoby pomocne w wychowaniu małych dam i dżentelmenów:

1. USTALAMY ZASADY I ICH PRZESTRZEGAMY

Reguły dobrych manier trzeba wyjaśnić i często przypominać.

Ważne, aby reagować za każdym razem, gdy pociecha łamie zasadę. Jeśli zobaczy, że czasem przymykamy oko na to, co robi, będą kłopoty

z wyegzekwowaniem odpowiednich zachowań.

2. SŁUŻYMY PRZYKŁADEM GRZECZNEGO ZACHOWANIA

Jeśli chcesz nauczyć swoje dziecko dobrych manier, pokaż mu, czym one są

na własnym przykładzie, wtedy wyniesie dobre wychowanie z domu.

3. AKCEPTUJEMY UCZUCIA - KIERUJEMY ZACHOWANIEM

Umiejętność panowania nad uczuciami to prawdziwa sztuka, która nawet dorosłym nie zawsze się udaje. Ważne, by reagować wtedy, gdy dziecko łamie ważne zasady współżycia
- nie strofujmy, tylko podpowiedzmy jak można wyrazić uczucia w inny sposób.

4. CZĘSTO CHWALIMY ZA TO, CO DOBRE

Pochwały są ważne - utrwalają dobre zachowania! Doceniajmy pozytywne postawy, dobrze mówmy o dzieciach w towarzystwie, nawet krytykując, starajmy się powiedzieć o coś dobrego.

5. ZWRACAMY UWAGĘ NA DOBRE MANIERY U INNYCH

Zwracajmy uwagę na poprawne zachowanie innych osób. Gdy ktoś pokazał swoje dobre maniery lub użył grzecznych słów w stosunku do kogoś, pokażmy to dziecku i wyjaśnijmy, dlaczego jest to dobre.

5. ZAMIENIAMY POLECENIA I NAUKĘ MANIER NA ZABAWĘ

Postarajmy się, żeby dobre zachowanie kojarzyło się dziecku z czymś atrakcyjnym – nauka dobrych manier może być świetną zabawą!

6. DAJEMY DZIECKU MOŻLIWOŚĆ WYBORU

Najmłodsi lubią czuć, że decydują o swoich sprawach. Wydając polecenia, postarajmy się,
by dzieci poczuły, że mają wpływ na sytuację.

7. MÓWIMY KRÓTKO, STANOWCZO, KONKRETNIE

Dziecko podobnie jak każdy z nas, nie lubi słuchać długich narzekań na swój temat. Jeśli więc ociąga się z wypełnieniem polecenia, zamiast wymówek lepiej zareagować stanowczym
i konkretnym komunikatem.

8. NIE WYMAGAMY OD RAZU ZBYT WIELE

Wszyscy chcielibyśmy jak najszybciej nauczyć dzieci dobrych manier.

Ale na to potrzeba czasu. Pamiętaj o tym, a oszczędzisz sobie nerwów, a dziecku słuchania
o tym, że jest niegrzeczne.

9. USTALAMY KONSEKWENCJE I DOTRZYMUJEMY SŁOWA

Ustalając zasady dobrze zawsze rozważyć, co zrobimy, gdy pociecha nie będzie chciała posłuchać. Uprzedzamy o tym, co się stanie i koniecznie dotrzymujemy słowa
– konsekwencja w nauce dobrych manier jest bardzo ważna.

10. KRYTYKUJEMY ZACHOWANIE, A NIE DZIECKO

Komentując niewłaściwe zachowanie starajmy się nie przyklejać dziecku „łatki". Krytykując dziecko postarajmy się wskazywać na konkretne nieodpowiednie zachowania, a chwaląc
– doceniajmy pozytywne postawy.

11. PRAKTUJEMY DOBRE MANIERY KAŻDEGO DNIA

W domu, przy stole, podczas rozmowy telefonicznej, przyjęcia, spaceru – zawsze okazuj innym grzeczność. Tłumacz dziecku w każdej sytuacji, dlaczego tak się zachowujesz i czemu to służy. Kiedy zrozumie kontekst, szybko zacznie kopiować twoje zachowanie i praktykować dobre maniery.

Warto uczyć swoje pociechy dobrych manier, ale jak to zrobić, żeby ich nie zanudzić i nie zniechęcić? Z pomocą przychodzą książki – biblioteka „U Sowy Poczytajki” przygotowała wykaz pozycji pomocnych w nauce zasad savoir – vivru. Można zapoznać się z nimi zwiedzając wystawę w holu głównym szkoły oraz czytając gazetki dla rodziców na tablicy pedagoga oraz zakątku rodzica w biblioteki.

Wybór książek o dobrych manierach do rodzinnego czytania:

  • „Ale plama, czyli dobre maniery i domowe afery” - Staniszewska Zofia, Wydawnictwo Zielona Sowa, 2015,
  • „Bon czy ton, savoir – vivre dla dzieci” - Kasdepke Grzegorz, Wydawnictwo Literatura, 2013,
  • Co wypanda, a co nie wypanda, Cieślak Ola, Dwie Siostry, 2014,
  • „Dobre maniery” - Hartley Hermine, Wydawnictwo Vocatio, 1994,
  • Dobre maniery Cecylki Knedelek. Czyli o tym, że wypada wiedzieć, co wypada - Krzyżanek Joanna, Wydawnictwo Jedność, 2011,
  •  „Dobre maniery czyli savoir-vivre dla dzieci” - Krzyżanek Joanna, Wydawnictwo Publicat, 2005,
  • „Dobre maniery czyli savoir-vivre dla dzieci i nie tylko” - Herbst Grażyna, Wydawnictwo Aksjomat, 2014,
  • „Dobre maniery czyli zasady i porady dotyczące ogłady” - Herbst Grażyna, Wydawnictwo Aksjomat, 2014,
  • „Dobre maniery Kubusia Puchatka” – Chotomska Wanda, Wydawnictwo Egmont, 2010,
  • „Dobre maniery. Książeczka z obrazkami ukrytymi w okienkach” - Wolf Matthew, Firma księgarska Olesiejuk Spółka z o.o. S.K.A.,
  • „Dobre maniery. W domu, na przyjęciu, w szkole” - Górski Jarosław, Wydawnictwo SBM,
  • „Dobre obyczaje, czyli w lekkim tonie o bon tonie” - Frączek Agnieszka, Wydawnictwo Arkady, 2008,
  • „Dobre wychowanie” - Jacewicz Beata, Wydawnictwo Ibis, 2015,
  • Dobre wychowanie. Kto jest grzeczny, a kto psoci? - Kuczyńska Magdalena, Wydawnictwo Kukuryku, 2010,
  • „Dobre wychowanie. Savoir-vivre dla dzieci” - Guzowska Beata, Pruchnicki Krystian,
  • ·Wydawnictwo Literat, 2012,
  • „Dobre wychowanie wierszem” - Pierga Bożena, Studio Wydawnicze Zebra/Martel, 2013,
  • „Dzieci w sieci dobrych manier” - Staniszewska Zofia, Wydawnictwa Debit, 2015,
  • „Jak być grzecznym. Dobre maniery czyli Savoir vivre dla dzieci” - Krzyżanek Joanna Wydawnictwo Papilon, 2008,
  • „Księga nastolatków” - Gumowska Irena, Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1989,
  • „Księga obyczajów towarzyskich” - Rościszewski Mieczysław, Wydawnictwo Paradox, 1993,
  • „Miś Marcyś uczy dzieci dobrego zachowania” - Maćkowiak Arkadiusz, Wydawnictwo Harmonia, 2012,
  • „Nastolatki i bon ton” - Dańkowska Maria, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1990,
  • „Obrazki dla maluchów. Dobre wychowanie” - Beaumont Emilie , Belineau Natalie, Firma księgarska Olesiejuk Spółka z o.o. S.K.A., 2011,
  • „Pan Teodor Wąsik III czyli kurs bon ton dla dzieci” - Łukasz Dębski, Świat Książki, 2009,
  • „Poradnik dobrych obyczajów” - Markiewicz Marek, Wydawnictwo Iskry, 1990,
  • „Savoir – vivre dla dzieci” - ks. Janusz Stańczuk,
  • „Savoire-vivre czyli dzieciaki i naopaki” - opracowanie zbiorowe, Wydawnictwo Książkowe Ibis, 2011,
  • seria Jak się zachować?”: „Na przyjęciu”, „Na wakacjach” i „W parku” - Candell Adrianna i Curto Rosa M., Wydawnictwo Debit, 2011,
  • „Współczesny savoir vivre dla nastolatków” - Przewoźniak Marcin, Jabłczyńska Joanna, Wydawnictwo Publicat.

Nauka dobrych manier to inwestycja w przyszłość dziecka! Pamiętajmy, że…

  • nauka musi się zacząć jak najwcześniej, żeby pozytywne nawyki stały się odruchem,
  • najlepszym sposobem na naukę jest dawanie przykładu sobą – rodzice są dla dziecka wzorem,
  • nauka będzie skuteczna, jeśli rodzice będą konsekwentni.

Dobre maniery to cecha lubiana i doceniana. Ludzie z przyjemnością przebywają w towarzystwie osób, które potrafią zachować się w każdej sytuacji. Dziecko, którego nie można pochwalić za dobre maniery wyrasta na nielubianego dorosłego. Dobre maniery to prosty sposób na zdobycie szacunku u innych. Naucz swoje dziecko dobrych manier, a będzie lubianą i poważaną osobą od dzieciństwa do dorosłości.

Zapraszamy Rodziców do zapoznania się z:

  • e-learningową rozszerzoną prelekcją na temat, której tekst dostępny jest na stronie biblioteki szkolnej – http://poczytajkoteka.pl oraz w zakładce pedagoga szkolnego na stronie internetowej naszej szkoły,
  • wystawą tematyczną przygotowaną z okazji akcji edukacyjnej „ABC Dobrych Manier”
    w holu głównym szkoły przez nauczycieli – bibliotekarzy oraz pedagoga.

 

Opracowanie materiałów:

Patrycja Karykowska (nauczyciel – bibliotekarz)

Kolportaż materiałów:

Marta Więckowska (pedagog szkolny)

 

 

Prelekcja pedagogizująca dla Rodziców (KLASY I – III)

Miesiąc Bezpiecznego Internetu 2015: Dzieci a gry komputerowe

Zbliża się Dzień Bezpiecznego Internetu, który w 2015 r. obchodzić będziemy 10 lutego.
W tym roku wszystkie działania realizowane będą pod hasłem „Razem tworzymy lepszy Internet". Nasza szkoła również jest zaangażowana w kampanię na rzecz bezpiecznego korzystania z Internetu przez dzieci i dorosłych, a luty w naszej szkole będzie obchodzony jako Miesiąc Bezpiecznego Internetu. Podczas tegorocznych obchodów DBI chcemy zwrócić uwagę rodziców na problem uzależnienia dzieci od gier komputerowych oraz przedstawić sposoby uchronienia najmłodszych przed zagrożeniami wynikającymi z nadużywania gier oraz nieprawidłowego ich doboru.

Gry komputerowe to wszelkie gry i zabawy wykorzystujące możliwości komputera. Można je podzielić na wiele rodzajów: zręcznościowe, symulacyjne, sportowe, strategiczne, przygodowe, edukacyjne, itd.

Zaletą gier są ich walory edukacyjne. Gry:

  • doskonalą refleks i sprawność manualną,
  • rozwijają umiejętność postrzegania, kojarzenia i logicznego myślenia,
  • rozwijają wyobraźnię przestrzenną i umiejętność planowania przestrzennego,
  • doskonalą umiejętność podejmowania decyzji i zastanawiania się nad jej konsekwencjami,
  • pozwalają zdobyć wartościowe informacje i poszerzyć posiadaną wiedzę,
  • doskonalą koordynację wzrokowo – ruchową,
  • wzmacniają poczucie własnej wartości,
  • wyrabiają poczucie sukcesu.

Z drugiej strony gry niosą ze sobą zagrożenia dla prawidłowego rozwoju psychicznego młodego człowieka. Spora liczba gier zawiera sceny przemocy i wyrafinowanego okrucieństwa. Wiele osób uważa, że gry zaszczepiają w graczu spory ładunek agresji
i przemocy, który może utrwalić się w przekonaniu dziecka, iż przemoc i okrucieństwo jest stanem normalnym, potrzebnym by przetrwać w realnym świecie. Gry toczą się
w nierealnym, fantastycznym świecie innym od otaczającej dziecko rzeczywistości. Bohater, w którego wciela się dziecko jest obdarzony wielką mocą. Porusza się w scenerii mrocznych korytarzy, labiryntach, zamkach. Pokonuje dziwaczne stwory lub ludzi, którzy mu w tym przeszkadzają. W tych scenach krew leje się strumieniami, a ofiary krzyczą z bólu. Jeżeli dziecko poświęca grom bardzo dużo czasu może zatracić poczucie dystansu między światem wirtualnym a rzeczywistym. W prasie możemy spotkać artykuły o takich wydarzeniach, dziecko zabiło kolegę podczas zabawy, bo myślało, że on tak jak postać z gry ożyje
po pewnym czasie, inne wyskoczyło z okna, bo myślało, że posiada nadludzkie zdolności swojego bohatera. W wirtualnym świecie gry bohater i jego przeciwnicy mogą zginąć,
ale pojawiają się już po kolejnym uruchomieniu gry, niestety w naszym świecie tak nie jest.

Oddziaływanie gier na psychikę dziecka jest o wiele silniejsze niż oglądanie przemocy
w telewizji. W grze dziecko nie tylko ogląda przemoc, ale także samo jej dokonuje,
by wygrać. Samo też podejmuje decyzje o formach tej przemocy, czy będzie to seria
z karabinu, czy cios nożem. Prowadzi to do odwrażliwienia i znieczulenia na przemoc.
Kiedy dziecko zabija po raz pierwszy przeżywa swój czyn emocjonalnie, gdy robi to po raz tysięczny jest to dla niego obojętne emocjonalnie, uważa, że jest to konieczne aby przetrwać w grze i wygrać.

Dzieci lubią grać w gry komputerowe, ponieważ dostarczają im one rozrywki i zabijają nudę. Pogrążając się w zabawie dostarczają sobie dużo emocjonalnych przeżyć, mogą bez końca zgłębiać tajniki gry i dążyć do mistrzostwa, gry często stają się substytutem towarzystwa innych osób. Takie mogą być początki nałogu, uzależnienia od gier komputerowych.

Pierwsze symptomy uzależnienia od gier to:

  • dziecko ożywia się jedynie przed komputerem,
  • ma problemy z koncentracją uwagi,
  • śpi nerwowo, często budzi się w nocy,
  • spędza coraz więcej czasu przed komputerem, przestaje utrzymywać kontakty
    z rówieśnikami, komputer zastępuje mu przyjaciół,
  • zaprzestanie grania w gry powoduje u dziecka złe samopoczucie, rozdrażnienie, a nawet wybuch niekontrolowanej agresji,
  • nie zwraca uwagi na szkody, jakie przynosi spędzanie zbyt dużej ilości czasu przy grach komputerowych: problemy z nauką, zaniedbywanie obowiązków, osłabienie więzi
    z rodzicami.

Dlatego należy zastanowić się, jak ustrzec dziecko przed zagrożeniami płynącymi z grania
w niewłaściwe gry i uzależnieniem od nich.

Jak uchronić dziecko przed zagrożeniami płynącymi z gier komputerowych?

  • rodzice powinni zwracać uwagę, w jakie gry grają ich dzieci,
  • sprawdzać, jakie dziecko przynosi gry od kolegów,
  • przed kupnem gry uzyskać rzetelną informację na jej temat, zwrócić uwagę na oznaczenia
    i parametry określające minimalny wiek gracza, stopień trudności, a zwłaszcza mówiące
    o treściach występujących w grze, np. przemocy, używkach, itp.
  • rodzice powinni ustalić, na jakich warunkach dziecko może korzystać z komputera
    oraz w jakie gry może grać,
  • powinni także wyjaśnić dziecku oddziaływanie gier zawierających przemoc na jego psychikę,
  • zapoznać dziecko z innymi rodzajami gier: logiczne, edukacyjne, symulacyjne, sportowe,
  • dziecko powinno korzystać z gier i komputera tylko wtedy, gdy rodzice są w domu,
  • należy określić czas korzystania z komputera (dzieci w wieku szkolnym do 12 roku życia powinny korzystać z komputera i Internetu maksymalnie do 1 godziny dziennie, należy pamiętać o robieniu przerw co pół godziny),
  • stosować zasadę „najpierw wykonaj, co do ciebie należy – odrobienie lekcji, obowiązki domowe – a potem możesz skorzystać z komputera” oraz konsekwentne jej przestrzegać,
  • zainteresować dziecko inną formą spędzania wolnego czasu, zachęcać do aktywności
    na świeżym powietrzu,
  • zapraszać do domu koleżanki i kolegów dziecka.

Zapraszamy do zapoznania się z materiałami informacyjnymi na temat bezpieczeństwa dzieci w Internecie zamieszczonymi w zakładce „Dla Rodziców” na stronach internetowych biblioteki oraz pedagoga szkolnego, a także do obejrzenia wystawy informacyjnej zorganizowanej w holu głównym szkoły.

 

Prelekcja pedagogizująca dla Rodziców (KLASY IV – VI)

Miesiąc Bezpiecznego Internetu 2015 :

Dzieci a uzależnienie od komputera i Internetu

Zbliża się Dzień Bezpiecznego Internetu, który w 2015 r. obchodzić będziemy 10 lutego.
W tym roku wszystkie działania realizowane będą pod hasłem „Razem tworzymy lepszy Internet". Nasza szkoła również jest zaangażowana w kampanię na rzecz bezpiecznego korzystania z Internetu przez dzieci i dorosłych, a luty w naszej szkole będzie obchodzony jako Miesiąc Bezpiecznego Internetu. Podczas tegorocznych obchodów DBI chcemy zwrócić uwagę rodziców na problem uzależnienia dzieci od mass mediów: komputerów, telefonów, Internetu oraz przedstawić sposoby uchronienia najmłodszych przed zagrożeniami wynikającymi z ich nadużywania.

Skok technologiczny, który dokonuje się na naszych oczach przez ostatnie lata, sprawia
że Internet, telewizja i gry komputerowe, telefon komórkowy towarzyszą dzieciom już
od pierwszych lat życia, które są bardzo ważne w ich rozwoju. Jednak mass media to nie tylko same korzyści, ale również wiele zagrożeń czyhających na ich użytkowników. Problem dotyczy głównie młodzieży i dzieci, choć nie tylko. Według badań statystycznych w Polsce obecnie największą część kilkumilionowej grupy stałych użytkowników sieci Internet stanowią osoby w wieku 15 – 25 lat, bardzo dużą grupę stanowią też dzieci do 15 lat.

Z wieloletnich badań prowadzonych przez Fundację Dzieci Niczyje wynika, że dzieci
i młodzież to grupa społeczna najbardziej narażona na zagrożenia płynące z Sieci. Niestety
z reguły problem uzależnienia od mass mediów zaczyna się od braku kontroli ze strony rodziców. Należy zdawać sobie sprawę, że komputer, telefon i Internet mogą uzależnić tak samo, jak alkohol i narkotyki. Uzależnienie jest początkowo prawie niezauważalne,
wraz z jego wzrostem pojawiają się coraz większe szkody.

Z uzależnieniem (czyli: netoholizmem, siecioholizmem, netiopatią) mamy do czynienia, gdy komputerowe hobby zaczyna w negatywny sposób wpływać na życie człowieka. Dlatego rodzice powinni zwrócić baczną uwagę na zachowanie swojego dziecka.

Podstawowe objawy uzależnienia związane z nadużywaniem komputera, Internetu, itd.:

  • potrzeba bycia w Sieci i nawiązywanie lub kontynuowanie wirtualnych kontaktów towarzyskich, przy jednoczesnym wycofaniu się z kontaktów towarzyskich w realnym świecie – dziecko niechętnie spotyka się z kolegami, brak mu przyjaciół, woli komputer niż zabawę na świeżym powietrzu, komputer staje się jego „przyjacielem”,
  • problemy ze skupieniem uwagi i bardzo słaba koncentracja,
  • utrata kontaktu z rzeczywistością – dzieci zamykają się we własnym świecie i zapominają o świecie realnym,
  • niekontrolowane wybuchy irytacji, agresji,
  • brak kontroli nad czasem korzystania z komputera i Internetu – mimo podejmowania prób ograniczania tego rodzaju aktywności lub silny opór, a nawet agresja w przypadku zewnętrznych prób ograniczenia,
  • złe samopoczucie w okresach pozbawionych kontaktu z Internetem – dziecko jeśli nie może przebywać przy komputerze jest rozkojarzone, rozdrażnione, odczuwa silny niepokój, przygnębienie (syndrom odstawienia),
  • kłopoty z utrzymaniem równowagi, omamy i halucynacje,
  • dolegliwości fizyczne: choroby oczu, skrzywienie kręgosłupa, bóle pleców, bóle i zawroty głowy, bóle mięśni karku, otyłość, kłopoty z łaknieniem, nadmierna potliwość, drżenie rąk,
  • okłamywanie rodziców – dziecko mówi, że się uczy, tymczasem godzinami siedzi przed ekranem monitora (gra w gry, serfuje po Internecie, czatuje), opuszcza się w nauce.

O powadze sytuacji możemy mówić, gdy dziecko zaczyna odczuwać przymus przebywania przy komputerze. Pociecha jest coraz bardziej rozkojarzona, zdarzają mu się zaburzenia pamięci, często lekceważy obowiązki i inne bardzo ważne sprawy.

Do najczęściej opisywanych skutków uzależnienia od Internetu należą:

  • rezygnacja z bezpośrednich kontaktów międzyludzkich,
  • utrata zainteresowania wszelkimi formami aktywności społecznej,
  • zaniedbanie życia rodzinnego, grona przyjaciół, nauki, pracy, obowiązków domowych,
  • brak troski o własne zdrowie i higienę osobistą (m.in. zapominanie o posiłkach),
  • zaburzenia w zakresie własnej tożsamości, w sferze uczuć i emocji, apatia, obojętność wobec świata rzeczywistego, napady agresji i rozdrażnienia,
  • zawężenie zainteresowań i możliwości intelektualnych,
  • utrwalenie postawy egocentrycznej,
  • zubożenie języka i ograniczenie wyobraźni,
  • rezygnacja z rozrywek – dzieci spędzając dużo czasu przed komputerem nie szukają kontaktu z innymi ludźmi, co prowadzi do izolacji,
  • problemy z komunikowaniem się,
  • kłopoty finansowe.

Pogłębiające się uzależnienie od Internetu i komputera może prowadzić do depresji,
fobii społecznych, bezsenności, nerwicy, wad wzroku i postawy. Terapia zespołu uzależnienia od Internetu jest bardzo podobna do programów leczenia innych uzależnień. Pomocne
w terapii jest przygotowanie szczegółowego planu dnia, a w nim przede wszystkim określenie ram czasowych korzystania z Internetu, a także innych codziennych aktywności, łącznie
z wypoczynkiem.

Rodzicu, zacznij się niepokoić, gdy:

  • dziecko wpada w "ciągi komputerowe" siedzi przed ekranem po kilka godzin bez przerwy, nie może się oderwać,
  • jest rozdrażnione, gdy nie może skorzystać z komputera lub Internetu,
  • zaniedbuje inne ulubione zajęcia na rzecz komputera i Sieci,
  • jego zaangażowanie w świat wirtualny przynosi szkody w realnym, np. nie odrabia lekcji, zaniedbuje rodzinę, przyjaciół, obowiązki domowe, itp.,
  • ucieka przed rzeczywistymi problemami w świat wirtualny,
  • używa komputera, by poprawić sobie nastrój,
  • próbuje ograniczyć ilość czasu spędzonego przed komputerem lecz to mu się nie udaje.

Uzależnienie od korzystania z telefonu komórkowego jest stosunkowo nowym uzależnieniem, jako, że pojawił on się na rynku zaledwie 15 lat temu. Do terapeutów uzależnień zgłaszają się ludzie, którzy mogą wysłać dziennie nawet 700 smsów,
na fonoholizm, bo tak nazywa się to uzależnienie, cierpią głównie młodzi ludzie, którzy nie rozstają się z telefonami komórkowymi już od przedszkola. Im dłuższe odstawienie tym silniejszy dyskomfort, zły nastrój lub jego zmienność, napady paniki, wymyślanie niestworzonych historii i dopisywanie ideologii do zdarzeń, czarnowidztwo, uzależnienie nastroju od ilości otrzymanych smsów, niepohamowana potrzeba kontaktów i użycia telefonu.

Istnieje kilka rodzajów uzależnienia od telefonu:

  • uzależnienie od smsów,
  • uzależnienie od nowych modeli telefonów (przywiązywanie uwagi do stylistyki i ceny aparatu, satysfakcja z pokazywania się z telefonem coraz lepszym i coraz droższym, częste zmienianie modeli),
  • uzależnienie od gier (aparat telefoniczny wykorzystywany jako konsola do gry),
  • osoby cierpiące na syndrom włączonego telefonu (uzależnione od „bycia w zasięgu”,
    w stadium ostrym uzależnienia na rozładowaną baterię w telefonie lub brak zasięgu sieci reagują atakiem paniki, agresją lub histerią).

Należy pamiętać, że dopóki przebywanie w Sieci lub korzystanie z telefonu ma obiektywną i uzasadnioną przyczynę, to bez względu na ilość spędzanego w ten sposób czasu nie można mówić o uzależnieniu. Problem pojawia się z chwilą utraty kontroli nad czasem i sposobem użytkowania tych mediów.

Jak uchronić dziecko przed nałogiem?

  • ograniczać czas posługiwania się przez dziecko komputerem – należy określić czas korzystania z komputera (dzieci w wieku szkolnym do 12 roku życia powinny korzystać
    z komputera i Internetu maksymalnie do 1 godziny dziennie),
  • kontrolować, co robi nasze dziecko przy komputerze i dbać o przerwy co pół godziny,
  • przed kupnem gry uzyskać rzetelną informację na jej temat, zwrócić uwagę na oznaczenia
    i parametry określające minimalny wiek gracza, stopień trudności, a zwłaszcza mówiące
    o treściach występujących w grze, np. przemocy, używkach, itp.,
  • ustalić, na jakich warunkach dziecko może korzystać z komputera oraz w jakie gry może grać – dziecko powinno korzystać z gier i komputera tylko wtedy, gdy rodzice są w domu,
  • stosować zasadę „najpierw wykonaj, co do ciebie należy – odrobienie lekcji, obowiązki domowe – a potem możesz skorzystać z komputera” oraz konsekwentnie jej przestrzegać,
  • dbać, aby dziecko kontaktowało się z rówieśnikami,
  • poświęcać dziecku jak najwięcej czasu, aby nie czuło się samotne,
  • dużo czasu poświęcać na wspólne rozmowy,
  • przypominać dzieciom zasady bezpiecznego korzystania z Sieci, rodzinnie zapoznać się
    z zapisami Netykiety i Dekalogu Cyfrowego Obywatela,
  • zachęcać dziecko do aktywnego wypoczynku, zainteresować inną formą spędzania wolnego czasu.

Zapraszamy do zapoznania się z materiałami informacyjnymi na temat bezpieczeństwa dzieci w Internecie zamieszczonymi w zakładce „Dla Rodziców” na stronach internetowych biblioteki oraz pedagoga szkolnego, a także do obejrzenia wystawy informacyjnej zorganizowanej w holu głównym szkoły.

 

Opracowała: Patrycja Karykowska

(nauczyciel – bibliotekarz)